Rozdział 17.

Patrzę na wszystkich zebranych ludzi...
Le... Leondre Devries na moim pogrzebie?
Czy to kolejny sen? Ten cały pogrzeb i Leo...To na pewno nie dzieje się na prawdę...




Rozdział 17.




Co za debil wkłada żywego człowieka do trumny??? Stoję w tej kaplicy, wszyscy patrzą się na mnie jak na ducha. No w sumie trochę jestem duchem... Ta cała sytuacja mnie przeraża... Mogłam być zakopana żywcem! O co tu chodzi, przeciez ja nie mogłam umrzeć i zmartwychwstać! Chociaż w sumie... Jezuska?


-Omg! Rwyf wrth fy modd i chi!-krzyknął... Leondre rzucając się na mnie... Co miało znaczyć to wrych wrych wrych hihi? Czy to jest jakiś kosmita?
-Że co?-spytałam podczas uścisku.
-Nie ważne - odpowiedział. W jego głosie dało się słyszeć zatroskanie i smutek, a zarazem radość. I chyba też płakał...
-Czy to na prawdę ty, Bars?
-No tak... Jeju, nadal mnie nie pamiętasz...
-A co miałabym pamiętać? W ogóle dlaczego mój idol jest na moim pogrzebie? Czy to są jakieś żarty?
-Nie, to nie są żarty...-powiedział Leondre odklejając się ode mnie. Miał całą zapłakaną twarz. Nigdy nie widziałam płaczącego Leondre Devriesa...
-Jeejuu, Leo nie płacz... No more tears, there's no need to cry...
-Może i tak, ale to straszne, że chcieli cię zakopać, podczas gdy ty żyjesz...
-No właśnie wiem! Ja bym tam pod ziemią żywcem umarła!- po moim policzku spłynęła łza.
-Ale już dobrze... Nie pozwolę Cię więcej wsadzić do trumny.
-Ale jak to...
-Zobaczysz-powiedział ponownie mnie przytulając.



_____________________________________
No hej, przepraszam, że taki krótki, ale w ramach rekompensaty dodam rozdział w sobotę  💖  W piątek raczej nie znajdę czasu, bo mam dni otwarte w gimnazjum i jeszcze nam ważny konkurs wokalny
Kisski loffki foreverki 💖❤💜
Komentujcie 💙💙💙😉