Rozdział 16.

Na prośbę Guci ❤❤❤




Moje życie jest bez sensu! Najlepiej by było, gdybym umarła.




Piiiiiiiii...


Rozdział 16.


Co? Co się dzieje? Gdzie ja jestem? Nie jestem sparaliżowana... Gdzie ja do cholery jestem? Próbuję się podnieść... Ała, moja głowa! Próbuje się za nią złapać... Kurde, gdzie ja jestem?! Nie mogę się swobodnie ruszać! Wszędzie jest ciemno i pachnie... Drewnem?

-Pomocy! Pomocy!- krzyczę.

Nagle słyszę jakieś szepty i głosy przepełnione smutkiem. Ktoś krzyczy:
-O boże, wy też to słyszeliście?
-Ju... Judyta!-krzyknęła jakaś kobieta.
-Szybko! Natychmiast otworzyć trumnę!


COOOO???? CZY JA JESTEM W TRUMNIE????


Czuję, że ktoś gdzieś przenosi mnie i to drewniane pudło. Słyszę, jak uderzają w to pudło czymś ciężkim. Wiele razy byłam na pogrzebach i wiem, że przybijają do trumny gwoździe... Pewnie chcieli je usunąć. Wokół mnie słychać głosy i płacz.

Leżąc tak w tym pudle byłam strasznie przerażona. Co za debil wsadził żywego człowieka do trumny? Kurwa, ja sie pytam!
Przecież ja chyba żyję, skoro mnie chcą wyjąć z... trumny! Nienawidzę tego słowa...


Nagle widzę światło. Oślepiające światło.

-Boże, to cud! Nie wierzę w to!-krzyczała przez łzy moja babcia...? Widziałam ją ostatni raz dziewięć lat temu.


Jacyś mężczyźni wyciągają mnie z drewnianej skrzynki. Patrzę dookoła i widzę, ze jesteśmy w kaplicy. Jak dobrze, że mnie jeszcze nie zakopali! Umarłabym żywcem pod tą ziemią...

Patrzę na wszystkich zebranych ludzi...
Le... Leondre Devries na moim pogrzebie?
Czy to kolejny sen? Ten cały pogrzeb i Leo...To na pewno nie dzieje się na prawdę...


________________________________
No hej, kto się spodziewał takiej sytuacji? Piszcie w komentarzach 😂❤