Rozdział 15.

Czy to na prawdę Bars?
-No... Tak. Z Bars And Melody. Czyli jednak wiesz kim jestem...?
-Nie wierzę...- po moim policzku spłynęła łza.
-To uwierz, jestem prawie twoim chłopakiem.


Piiiiiiiii...


Ciemność.
Pustka.


Rozdział 15.


Co się stało? Jedyne co pamiętam to sen o moim idolu... I  że jestem w szpitalu...

-Ledwo udało nam się ją uratować, powinna dużo odpoczywać!-krzyczał lekarz wyprowadzając moją mamę z sali. Wiedziałam, że to właśnie oni, bo znam te głosy, logiczne.

A więc super. Leżę po wypadku w szpitalu, mam urojenia na punkcie Leondre z BAM i jeszcze lekarz wyprowadza siłą moją mamę. Mam amnezję i jestem sparaliżowana.
Po prostu zajebiście.



***




Gdy dotarłam pod salę, oparłam się o ścianę i czekałam na Leo. Nagle poczułam ciepło dużych i miękkich rąk na twarzy i widziałam tylko ciemność.
-Zgadnij, kto to.
-Wcale nie słyszę twojego głosu, Leondre.
-Ććććśśśśśś, to nie prawda-zaśmiał się nadal zasłaniając mi oczy.
-Głupek...
Nagle poczułam jego usta na moich. Na pewno należały do niego, tylko on tak bosko całuje. Odwzajemniłam pocałunek.




***

Miałam taki realistyczny sen!!! To strasznie dziwne, już drugi taki... Dzisiaj?
Ile ja właściwie "spałam" tym razem?
Co ja takiego zrobiłam? Czym sobie zawiniłam, że to mnie musiał spotkać taki los?! Dlaczego mnie? Dlaczego nie jakąś Jessice z Los Angeles? Tylko mnie- Judytę z Port Talbot, a w połowie z Krakowa? Dlaczego, kurwa, mnie???
Moje życie jest bez sensu! Najlepiej by było, gdybym umarła.




Piiiiiiiii...