Rozdział 5.

Rozdział 5.






W pomieszczeniu bylo ciemno. Szukałam po omacku włącznika światła, ale nigdzie go nie czułam. Postanowiłam dać sobie spokój i wyjęłam z kieszeni mój telefon, chciałam włączyć latarkę. Na ekranie zobaczyłam dziesięć smsów od jednego numeru i sześć nieodebranych połączeń. Nie wiedziałam o co chodzi. Nie miałam czasu i ochoty sprawdzać tych smsów. Włączyłam latarkę i już miałam zamiar poświecić nią pomieszczenie, aż nagle usłyszałam, że ktoś bardzo cicho mówi moje imię. Dźwięk nie wydobywał sie z ciemnego pomieszczenia, tylko zza mnie. Odwróciłam się w tamtą stronę i spytałam niepewnie "Leo...?". Nie  usłyszałam odpowiedzi, ale też nie widziałam nikogo. Tam nie dało się ukryć. To było całkiem puste pomieszczenie z jedną półką i kilkoma miotłami opartymi o ścianę. Znowu usłyszałam szept. Rozglądnelam się ale nigdzie nikogo nie widziałam. Byłam w tamtym momencie przerażona, ale wiedziałam, że Leo jest w niebezpieczeństwie i muszę go uratować.
Nagle zobaczyłam splywającą po ścianie strugę krwi...
-Wszystko ok?- spytał mnie... Leondre!
Ale zaraz... Czy to byl sen? Leo siedział kolo mnie, a ja siedziałam pod ścianą na korytarzu... Chyba zasnęłam czekając na niego... Jak dobrze, że to byl tylko sen! Nie wiem co bym zrobiła gdyby Leo się coś stało...
-Tak... Ok... Gdzie tyle czasu byleś?
-Nauczycielka od biologii mnie zatrzymała po lekcji, bo byłem rozkojarzony... Ciągle myślałem o przerwie... Bo chciałem cię znów zobaczyć.
-Oooo... To miłe...
-A co ci się śniło? Miałaś zmarszczone brwi i trzęsły ci się ręce...
-Nic takiego... Śniło mi sie, że miałam skończyć na bungee...
Skłamałam. Po co miałam go martwić? Jeszcze by sobie pomyślał, że jestem chora psychicznie.
-Masz lęk wysokości?- spytał
-Trochę...
-No to wszystko wyjaśnia... Chodź, pokażę ci coś.
Leo wstał, wyciągnął do mnie dłoń i pomógł mi wstać. Chwycił mnie za rękę i wyszliśmy z korytarza...